Uruchamiamy własny serwer NVDA

 

Dodatek do NVDA, pozwalający na pracę zdalną to w moim przekonaniu niezwykle użyteczne narzędzie. Dzięki niemu jestem w stanie wykonywać wiele czynności bez potrzeby fizycznej obecności przy serwisowanym komputerze, czyli dokładnie w ten sam sposób, w jaki robią to osoby widzące korzystając z programów takich jak Tight VNC czy TeamViewer. Elementem, którego od samego początku brakowało i nadal brakuje w oficjalnym pakiecie jest możliwość uruchomienia własnego, niezależnego od NVDA serwera, co obiecywali twórcy dodatku. Na szczęście ze względu na otwarty kod źródłowy prace nad serwerem zostały podjęte niezależnie od oficjalnego rozwiązania NVDA Remote i każdy chętny może uruchomić swoją własną instancję serwera NVDA Remote. Jako, że oprogramowanie serwera do poprawnego działania wymaga przeprowadzenia kilku dodatkowych operacji, w niniejszym tekście postaram się opisać tę procedurę krok po kroku wierząc, że będzie ona dla kogoś przydatna. W tym miejscu mała uwaga: Opisywać będę tylko i wyłącznie proces instalacji serwera w środowisku Windows, gdyż wierzę, że osoby zaprzyjaźnione z systemami GNU Linux poradzą sobie z tym bez większych problemów.

Potrzebne komponenty

Zaczynamy od pobrania serwera:

https://codeload.github.com/jmdaweb/NVDARemoteServer/zip/master

Korzystając z tego odnośnika pobierzemy zawsze aktualną paczkę z najnowszą wersją serwera, więc warto zapisać sobie gdzieś to łącze i od czasu do czasu aktualizować.

Serwer napisany jest w języku python, dlatego należy pobrać także interpreter tego języka.

https://www.python.org/ftp/python/2.7.13/python-2.7.13.msi

W trakcie instalacji warto zaznaczyć opcję „Add python.exe to path”, w tym celu w kroku wyboru komponentów instalacyjnych stajemy strzałką kursora na tej pozycji, wciskamy spację i wybieramy "entire feature will be installed on local harddrive”.

Dodatkowo, należy jeszcze zainstalować Microsoft Visual C++ Compiler for Python 2.7, który jest dostępny pod adresem:

https://www.microsoft.com/en-us/download/confirmation.aspx?id=44266

Gdy już zainstalowaliśmy wszystkie zewnętrzne komponenty, pozostaje nam jeszcze doinstalować 2 moduły Pythona, mianowicie py2exe i pywin32. W tym celu otwieramy konsolę cmd i wpisujemy następujące polecenia, zatwierdzając każde klawiszem enter.

cd c:\python27

pip install py2exe

pip install pypiwin32

Za pomocą pierwszej komendy przechodzi się do katalogu instalacyjnego Pythona, a dwie pozostałe wywołują menedżera pakietów Pip i instalują odpowiednie komponenty.

Teraz wystarczy już tylko wpisać

python c:\NVDARemoteServer-master\setup_windows.py py2exe zakładając, że katalog z komponentami serwera umieściliśmy w lokalizacji c:\NVDARemoteServer-master, całość wygenerowanych plików będzie się znajdować w podkatalogu dist.

Generujemy własny certyfikat

Ważną ze względów bezpieczeństwa czynnością, jest wygenerowanie własnego certyfikatu dla naszego serwera. W tym celu uruchamiamy plik NVDARemoteCertificate.cmd z podkatalogu dist, a następnie postępujemy zgodnie ze wskazówkami kreatora, czyli po prostu wypełniamy odpowiednie pola naszego certyfikatu.

Zarządzanie serwerem

Do kontroli naszego serwera posłuży plik service_manager.cmd, dzięki któremu możemy nasz serwer uruchomić, zatrzymać, zainstalować go jako usługę systemową, usunąć usługę, zatrzymać bądź wznowić jej działanie. Możemy także zadecydować o logowaniu zdarzeń.

Pamiętajmy o porcie

W sytuacji, gdy nasz komputer nie jest podłączony bezpośrednio do Internetu a korzystamy z pośrednictwa routera, należy pamiętać o przekierowaniu portu 6837, w przeciwnym wypadku do naszego serwera będą miały dostęp tylko i wyłącznie komputery z sieci lokalnej. Z drugiej strony, jeśli nie chcemy z nikim dzielić się naszym serwerem, należy zablokować ten port, bowiem wystawiając serwer do Internetu nie mamy w zasadzie żadnej kontroli nad tym, kto ma prawo z niego korzystać. W każdym razie nie pozwala na to oprogramowanie samego serwera.

Michał Dziwisz

Blinddroid Kamasutra

Uśmiechacie się pewnie drodzy Czytelnicy, bo o Kamasutrze każdy przecież kiedyś coś słyszał, a im mniej słyszał tym bardziej czerwieni się i uśmiecha. Wielkiej miary satyrycy polscy od zawsze żartowali sobie z nieumiejętności mówienia o TYCH sprawach. Prezentacja aplikacji, o której mowa, także pełna była pokrywających zmieszanie czy, jak kto woli, uczucie dyskomfortu, uśmiechów. Podcast oznaczono etykietą „dla odbiorców powyżej szesnastego roku życia”.

Czym jest kamasutra?

Powszechnie uważa się, że kamasutra to traktat o technikach, sposobach postępowania sprzyjających uzyskaniu możliwie jak największej satysfakcji seksualnej. Bardziej dociekliwi powiedzą, że to także traktat o sztuce uwodzenia czy utrzymywania przy sobie zainteresowania partnera. Wszystkie te elementy czytelnik znajdzie w staroindyjskim traktacie Kamasutra, ale termin „kamasutra” (pisany nieco wcześniej z małej litery należy tak naprawdę rozumieć trochę tak jak rozumiemy terminy „matematyka”, „astronomia” czy „muzyka”. Jest zatem kamasutra nauką badającą przyjemność, jej znaczenie w życiu człowieka oraz sposoby jej osiągania. Tak rozumiana kamasutra obejmuje swoim zainteresowaniem obszar od erotyki poprzez estetykę do zagadnień związanych z życiem duchowym człowieka. W obszarze kultury zachodniej przyjęło się jednak powszechnie uważać kamasutrę za dziedzinę ograniczoną do ars amandi. Autorzy omawianej aplikacji wprost mówią, że jakkolwiek zdają sobie sprawę z tego, iż katalog technik i pozycji seksualnych nie wyczerpuje tego wszystkiego, czym jest kamasutra, uznali jednak, że ich zadaniem jest udostępnienie odbiorcom z dysfunkcją wzroku także treści, które mogą wpłynąć na poprawę jakości ich życia w dziedzinie kontaktów erotycznych.

Jak się to robi?

Na początek musimy rozczarować tych wszystkich, którzy spodziewali się kolekcji pikantnych obrazków. Materiał udostępniany w aplikacji nie zawiera zdjęć ani rysunków. Autorzy zebrali około 500 różnych pozycji seksualnych i opracowali krótkie, sformułowane w sposób jednoznaczny i łatwo zrozumiały opisy umożliwiające użytkownikowi, lepiej chyba w tym wypadku powiedzieć użytkownikom, zastosowanie opisywanej pozycji. Źródła, które posłużyły do opracowania treści, to hinduskie i chińskie traktaty z dziedziny kamasutry oraz dzieła ezoteryczne.

Jak to działa?

Interfejs omawianej aplikacji mógłby, z wyjątkiem być może elementów specyficznych dla obsługiwanej treści, doskonale posłużyć do stworzenia książki kucharskiej, słownika, encyklopedii czy innego opracowania, z którego chcemy korzystać dlatego, że łatwo je przeszukiwać i znaleźć dokładnie ten fragment, który nas interesuje.

Mamy więc możliwość przeglądania pozycji według traktatu, z którego pochodzą, stopnia trudności czy kategorii. Przez kategorię rozumie się tutaj opis ogólny pozycji, np. leżąca, stojąca itd. Mamy ponadto możliwość przygotowania listy ulubionych pozycji, odtwarzania z poziomu aplikacji muzyki tworzącej stosowny nastrój – autorzy mają dla nas przygotowane odpowiednie kompozycje, ale dają także możliwość odtwarzania w aplikacji nagrań z własnej kolekcji – oraz udźwiękowienie wewnętrzne aplikacji. Ten mechanizm umożliwia wysłuchanie całego opisu pozycji po wykonaniu jednego gestu uruchamiającego czytanie. Potrząśnięcie telefonem spowoduje wybranie losowej pozycji i odtworzenie jej opisu.

Treści udostępniane w omawianej aplikacji dostępne są w języku rosyjskim i angielskim. Zainteresowani mogą ją kupić w sklepie Google Play za około 26 PLN. Aplikacja znajduje się pod adresem:

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.mirwebsistem.kamasutra&hl=pl

Dlaczego piszę o tej aplikacji?

Zagadnienie udostępniania treści erotycznych osobom z dysfunkcją wzroku jest tyleż trudne, co z różnych przyczyn pomijane, a próby, z którymi mogliśmy się spotkać do tej pory zwykle kończyły się niepowodzeniem. Dzieje się tak z kilku powodów. Po pierwsze istnieje głęboko zakorzeniony stereotyp, zgodnie z którym osoby z niepełnosprawnościami są, a w każdym razie powinny być aseksualne. Stąd opór przed udostępnianiem tego rodzaju treści powyższej grupie odbiorców. Drugą, chyba jeszcze ważniejszą przyczyną jest to, co autorzy prezentującego aplikację podcastu nazywają ograniczeniami kulturowymi tyflokomentarza. Tu ciekawostka językowa: po polsku, lecz także i w innych językach europejskich, mówimy o audiodeskrypcji. Taki termin wskazuje na medium, „audio”. Rosjanie natomiast mówią o tyflokomentarzu. Termin ten wskazuje na odbiorcę, „tyflo”. Twórcy aplikacji podkreślają, że celem ich było przygotowanie treści w taki sposób, by stanowiły one dobry z technicznego punktu widzenia instruktarz, a jednocześnie nie naruszały powszechnie obowiązujących w gronie potencjalnych odbiorców norm kulturowych. Wydaje się, że z tak postawionego zadania wywiązali się dobrze.

Damian Przybyła

Mój pociąg

 

O poprawie dostępności podróżowania pisaliśmy już kilkukrotnie na łamach Tyfloświata. Remonty i przebudowy na dworcach i lotniskach w istotny sposób przyczyniają się do zwiększenia komfortu podróżowania osób z dysfunkcją wzroku. Jednakże największym chyba problemem podczas podróży jest korzystanie z rozkładów jazdy. Można oczywiście znaleźć wszystko na stronach internetowych, ale to rozwiązanie w czasie podróży jest niewygodne. Zdecydowanie bardziej komfortowym rozwiązaniem tego problemu są aplikacje na urządzenia mobilne.

Użytkownikom systemu Android, zwłaszcza tym, którzy często podróżują koleją, polecam aplikację Mój pociąg.

Aplikacja jest bezpłatna. Korzystanie z niej nie wymaga logowania czy jakiejkolwiek formy rejestracji. Wystarczy pobrać i zainstalować na swoim telefonie o ile jest to urządzenie z systemem Android w wersji 4.2 lub lepszym. Interfejs jest prosty, przejrzysty, wręcz ascetyczny, a przy tym zapewnia nam wszystko czego podróżnemu potrzeba. Możemy wybrać stację wpisując część jej nazwy. Np. po wpisaniu słowa „Warszawa” otrzymamy listę zawierającą m.in. pozycje takie jak: Warszawa Centralna, Warszawa Wschodnia, Warszawa Zachodnia itd. Możemy określić jaki rodzaj pociągu nas interesuje, czy akceptujemy przesiadki, a także jednym przyciskiem uzyskać informacje o podróży powrotnej. Gdy już wybierzemy jakiś pociąg z listy zawierającej wyniki naszego wyszukiwania otworzy się okno, w którym przeczytamy, z którego peronu pociąg planowo odjeżdża i na którym peronie wysiądziemy. Dowiemy się także czy na wybrany pociąg są jeszcze bilety, a ponad to będziemy mogli zgłosić potrzebę skorzystania z pomocy podczas podróży.

Czy omawiana aplikacja ma w ogóle jakieś wady? Podczas testów pomyślałem, że brak w niej funkcji „kup bilet”. Poza tym trudno znaleźć coś, do czego można by się przyczepić. Jedyny problem, z którym spotka się podróżny pragnący skorzystać z omawianej aplikacji to okresowe problemy z dostępem do informacji, co spowodowane jest mocno obciążonymi serwerami PKP, z których program pobiera wszystkie potrzebne mu dane. Trudno jednak za taki stan rzeczy winić autorów. Być może w przyszłości skorzystają oni np. z serwerów kolei niemieckich lub czeskich, dzięki czemu przynajmniej częściowo poradzą sobie z problemem pozyskiwania potrzebnych informacji.

Ibuk Libra Light już jest

 

10 lutego została uruchomiona nowa biblioteka przeznaczona dla osób, które ze względu na niepełnosprawność nie mogą czytać publikacji w formie drukowanej.

Ibuk Libra Light udostępnia książki w formatach EPUB i MP3. Zbiór znajdujących się w bibliotece publikacji, przynajmniej na razie, należy uznać za ubogi. Choć katalog biblioteki w sensie formalnym przygotowany jest do obsługi wielkiego księgozbioru, obecnie liczy zaledwie 193 pozycje. Czy będzie ich więcej? Trudno powiedzieć. Sądząc po chłodnym przyjęciu, z jakim projekt spotkał się wśród wydawców podczas prezentacji na ubiegłorocznych targach książki w Krakowie, nie należy spodziewać się zbyt wiele. Premiera przedsięwzięcia nie była pozbawiona wpadek. W dniu otwarcia system zawiesił się, uniemożliwiając potencjalnym użytkownikom rejestrację. Ta ostatnia jest zresztą bardzo ważna, bo bez zarejestrowania w systemie nie tylko nie pobierzemy żadnej książki, ale nawet nie obejrzymy katalogu bibliotecznego. Użytkowników przyzwyczajonych do korzystania z dobrze zrobionych serwisów internetowych zdziwi także to, że na stronie, która otworzy się po zalogowaniu się do biblioteki, nie znajdziemy odnośnika do ustawień naszego konta. Odnośnik do tej strony znajduje się bowiem na stronie, która otwiera się podczas pobierania pierwszej pozycji z biblioteki. To spora niedogodność, ponieważ właśnie w ustawieniach konta wybiera się sposób powiadamiania o tym, czy na wybraną pozycję nałożono znak wodny i czy jest ona gotowa do pobrania. Zdziwienie budzi także brak możliwości zresetowania hasła ze strony powitalnej. Taki błąd powoduje, że czytelnik, który ma aktywne konto w bibliotece i zapomniał hasła w żaden sposób przez stronę internetową dostępu do biblioteki nie odzyska. Nie oceniajmy jednak nowej biblioteki zbyt surowo. Wygląda wprawdzie na to, że twórcy projektu uruchomili serwis jakby przedwcześnie i oddali w ręce czytelników stronę internetową w budowie, ale sądząc po dokonujących się z dnia na dzień zmianach w funkcjonowaniu serwisu, można mieć nadzieję, że wkrótce będzie on działał dobrze. Czy platforma Ibuk Libra Light stanie się miejscem często odwiedzanym przez niepełnosprawnych studentów lub naukowców? Czas pokaże.

Technologia w służbie niezależności

 

Etykiety brajlowskie na opakowaniach z lekami towarzyszą nam już od dość dawna. Wielu osobom niewidomym ułatwiły życie, a przy okazji, co jest nie do przecenienia, przyczyniły się do popularyzacji wiedzy o dysfunkcji wzroku wśród lekarzy i farmaceutów. Jednakże wiele osób z dysfunkcją wzroku z różnych powodów nie zna brajla. Dla nich oznaczenia brajlowskie są bezużyteczne. Z drugiej strony etykiety brajlowskie z natury rzeczy zajmują wiele miejsca i wiele ważnych dla pacjenta informacji zwyczajnie się na nich nie zmieści.

Od trzech lat w Turcji realizowany jest projekt, który, jak można mieć nadzieję, przyczyni się w istotny sposób do poprawy jakości życia osób z dysfunkcją wzroku. Jak czytamy w doniesieniu tureckiej agencji Anatolia z Izmiru, wprowadzono tam opakowania na leki , w których zamontowano nośnik umożliwiający nagrywanie krótkich informacji dla użytkowników. Nagranie, obok nazwy i dawki leku oraz terminu przydatności specyfiku do spożycia, może zawierać także zalecenia dotyczące sposobu stosowania. Instrukcję może nagrać lekarz lub farmaceuta. Etykiety audio są dodatkowym, obok oznaczeń brajlowskich, sposobem oznaczania leków w sposób dostępny. Dzięki takiemu rozwiązaniu uzyskamy łatwy dostęp do większej ilości informacji dotyczącej leków – możliwe jest np. nagranie treści ulotki znajdującej się wewnątrz opakowania - a jednocześnie osoby nieznające brajla będą mogły z takiej informacji skorzystać. Radzenie sobie z lekami polegające na układaniu ich w ściśle określonym porządku lub rozpoznawaniu po kształcie czy wielkości opakowania, albo po kształcie i wielkości tabletek, jest rozwiązaniem, które zapewne w wielu wypadkach się sprawdza, ale ze swej natury obciążone jest ono dużym ryzykiem błędu. Doświadczenia tureckie wskazują, że stosowanie wielu form dostępnego etykietowania leków sprawdza się. Można zatem oczekiwać, że z czasem rozwiązanie wyjdzie z fazy projektu o charakterze pilotażowym i zacznie być stosowane na szeroką skalę.

Źródło: http://www.dailysabah.com/life/2016/12/06/pharmaceutical-project-brings-...

Unia Europejska wkrótce ratyfikuje traktat z Marrakeszu

 

Kilka miesięcy temu opublikowaliśmy na naszym portalu omówienie komunikatu Europejskiej Unii Niewidomych w sprawie ratyfikacji Traktatu z Marrakeszu. Po rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego dotyczącego ratyfikacji traktatu czekaliśmy na głosowanie w tej sprawie w Parlamencie Europejskim. Głosowanie to ma się odbyć w marcu lub najpóźniej w kwietniu. Rzecz wydaje się prosta, bo jak twierdzi poseł sprawozdawca Max Andersson, Rozwiązania traktatowe wymagają jedynie prostej implementacji i można ratyfikację po prostu przegłosować bez konieczności prowadzenia dyskusji.

Światowa Organizacja Własności Intelektualnej przyjęła traktat w roku 2013. Od roku 2014 proces ratyfikacji w Unii Europejskiej był torpedowany głównie z powodu sporów o charakterze kompetencyjnym. Po rozstrzygnięciu tego sporu we wrześniu prace mogły się wreszcie zakończyć. Andersson w wypowiedzi dla Intellectual Property Watch twierdzi dalej, że spodziewa się szerokiego kompromisu i przyjęcia traktatu po uwzględnieniu 100 poprawek. Jednakże Europejska Unia Niewidomych oraz Światowa Unia Niewidomych zgłosiły zastrzeżenia dotyczące propozycji rekompensat dla wydawców. Największe zastrzeżenia budzą propozycje zmian w punkcie jedenastym dokumentu, który wprowadza niezbędne zmiany w europejskim prawie autorskim. Propozycje te zdaniem przewodniczącego Europejskiej Unii Niewidomych Wolfganga Angermanna mają na celu ograniczenie regulacji sprzyjających dostępowi osób z dysfunkcją wzroku do publikacji tylko do takich pozycji, których nie można kupić. Zdaniem Angermanna stanowisko wydawców sprowadza się do prostego stwierdzenia, że jeśli książkę można kupić to nie powinna ona podlegać wypożyczaniu na specjalnych zasadach. Kolejnym punktem budzącym zastrzeżenia jest podnoszony przez wydawców postulat by instytucje lub organizacje pozarządowe udostępniające książki osobom z niepełnosprawnościami płaciły wydawcom specjalne rekompensaty. Spełnienie tego postulatu w praktyce oznaczałoby istotne ograniczenie możliwości udostępniania treści przez te podmioty, ponieważ z reguły mają one niski budżet.

Zastrzeżenia budzi wreszcie samo pojęcie dostępności handlowej. Np. jeśli wydawca opublikował książkę drukiem powiększonym, ale druk jest zbyt mały dla osób słabowidzących, to w praktyce oznacza to, że te osoby nie będą mogły być beneficjentami uregulowań traktatu. Książka z formalnego punktu widzenia zaadaptowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością, nawet jeśli nie będzie spełniać potrzeb tych osób, nie będzie mogła podlegać adaptacji. W jakiej postaci traktat zostanie ratyfikowany w UE? Jakie poprawki zostaną przyjęte? Przekonamy się wkrótce.

Źródło http://www.ip-watch.org/2017/02/01/eu-adoption-marrakesh-treaty-blind-re...

WebSDR, czyli nasłuchy na odległość

Internet jako medium pozwalające na wiele znany jest od ponad dwudziestu lat.

Rozwija się dynamicznie, a każda nowa technologia zaciera granice między rzeczywistością realną, a wirtualną.

Ta modernizacja i "internetyzacja" dotyka również skazanego, jak mówią, na wymarcie i należącego, jak się wydaje, ze swej natury do analogowej części otaczającego nas świata, radia.

Istnieje bowiem serwis, który w mniej niż minutę pozwoli nam eksplorować pasmo radiowe z najdalszych zakątków świata.

Nie chodzi tu jednak o setki strumieni do stacji naziemnych czy internetowych, jak reklamują swoją bazę stacji niektóre odtwarzacze radia, lecz o możliwość zdalnego posłuchania tego wszystkiego, co usłyszelibyśmy, będąc w dowolnej części globu z odbiornikiem radiowym.

Serwis WebSDR, bo o nim mowa umożliwia udostępnienie specjalnie do tego przystosowanego odbiornika wraz z możliwością kontrolowania go w sieci Internet.

Aby z niego skorzystać należy odwiedzić stronę: http://www.websdr.org/

Po otwarciu powyższej witryny zobaczymy listę aktualnie działających serwerów SDR z parametrami takimi jak dozwolona ilość użytkowników, region, czy udostępniony wycinek pasma radiowego.

po wybraniu serwera przeglądarka staje się naszym wirtualnym kontrolerem odległego odbiornika.

Z technicznego punktu widzenia, by udostępnić swój odbiornik światu, trzeba niestety zabawić się w małego elektronika i majsterkowicza.

Zarówno instalacje antenowe, jak i moduły do konwersji analogowego pasma na tzw. Baseband *1 są najczęściej autorstwa udostępniających odbiornik osób.

W polu informacji o odbiorniku często ujrzymy więc całą listę użytych podzespołów i modułów umożliwiających jego działanie.

Elementem wspólnym dla odbiorników SDR jest oprogramowanie serwerowe WEBSDR, dostarczane zainteresowanemu udostępnieniem odbiornika prywatnie.

Jego wersja, a co za tym idzie interfejs użytkownika oraz niektóre funkcje, różnią się między odbiornikami. Wszystko jednak opiera się o systemy z rodziny Unix.

Po stronie użytkownika serwis wykorzystuje dwa standardy – Technologię Java lub HTML 5.

Jako że aplety języka Java uznane są za technologię dużo mniej bezpieczną i przestarzałą, autorzy rekomendują użycie rozwiązania nowocześniejszego, czyli HTML 5.

W większości odbiorników Kontroler SDR to zestaw przycisków wyboru modulacji, pola edycji do wpisania częstotliwości, czy podręczne pole czatu z innymi użytkownikami serwera.

Do dyspozycji mamy również możliwość zmiany  szerokości filtrów, przydatną w przypadku interferujących ze sobą sygnałów.

Ilość kontrolek, które mamy do dyspozycji podczas korzystania ze zdalnego radia, zależy od odbiornika, a dokładniej, od wersji oprogramowania WEB SDR.

Niektóre z dostępnych stacji oferują bogaty panel kontrolny, inne, prostsze jedynie podstawową kontrolkę strojenia, wybór pasma, filtr i wybór modulacji.

W niektórych odbiornikach pasma nazywane są według ich użytkowych nazw takich jak LW, SW, nie zaś według uśrednionej długości fali.

Moją referencją będzie pierwszy na liście, udostępniający największy zakres pasma odbiornik z Tvente w Holandii. Do dyspozycji mamy ciągły zakres pasma od 1 do 29999 kHz.

Po wybraniu odbiornika z listy słyszalny powinien być szum. Domyślnie znajdujemy się gdzieś w środku pasma 14 mHz.

Pierwszym interesującym nas elementem jest grupa View.

Dostępne możliwości wyboru to Waterfall, czyli widmo sygnału radiowego, lub blind - nie wyświetlający żadnego wizualnego elementu. W dalszej kolejności napotykamy przyciski opisane kolejno jednym, dwoma lub trzema minusami.

Pole edycji, umożliwiające ręczne wpisanie częstotliwości z niektórymi konfiguracjami czytnika ekranu, płata figle, jest jednak bardzo wygodne i poręczne.

Poniżej pola napotykamy przyciski z jednym, dwoma i trzema znakami plus.

Przyciski z minusami i plusami to trzy typy rastra,niski, średni, i duży.

Na przykład dla pasma AM (LW / NW) to kolejno 500 Hz, 1 kHz i europejski raster AM 9 kHz.

Kolejną grupę kontrolek stanowi wybór modulacji oraz filtrów. Do dyspozycji jest modulacja AM, jednowstęgowa podzielona na LSB i USB, przydatna przy odsłuchu telegrafii CW, oraz FM.

Modulacje LSB, AM, USB i CW występują w wariantach Wide (szeroki filtr) oraz Narrow (wąsko zestrojony filtr). Poniżej znajduje się miernik sygnału wyskalowany w dBm.

WebSDR może zapisać w plikach cookie  całą grupę ulubionych stacji.

Funkcja ta jest szczególnie przydatna, gdy chcemy zapisać miejsca stacji, do których będziemy chcieli ponownie wrócić.

Do czego mi się to przyda?

Jak opisałem w tekście dotyczącym serwisu Globaltuners, pasma radioamatorskie, a nawet użytkowa część zakresu fal krótkich (1.7 – 29.999 mHz) podatne są na liczne zjawiska, znane również z innych części pasma. I tak zdarza się, że bogu ducha winni użytkownicy pasma CB spotykają tłumy Rosjan okupujących ich wydawałoby się własne pasmo kanału 19 (27.180 kHz). Troposferyczna propagacja może bowiem sygnały o bardzo skromnych mocach przenosić na kolosalne odległości. Często zjawisko działa w dwie strony. Ciężko natomiast jest na pasmach tych zaobserwować sporadyczną warstwę jonosfery (S).

Prócz krótkofalowców i widzących jedynie swoje radio entuzjastów, fale krótkie średnie, jak i długie nadal pozostają miejscem, gdzie można znaleźć serwisy informacyjne stacji z całego świata i nie trzeba do tego specjalnej propagacji.

Przeciętne warunki odbioru radiowego wystarczą, by w środku Warszawy odebrać sygnał z Korei czy Turcji.

Podsumowując…

Serwis WebSDR nie należy do najłatwiejszych. Używanie go może sprawić jednak sporo frajdy zarówno niedoświadczonemu, jak i zaawansowanemu nasłuchowcowi.

Patryk Faliszewski

Kasperski Antywirus dla Mac OS dostępny

Od niedawna jestem użytkownikiem pakietu Kasperski Internet Security for Mac.

Przyjrzyjmy się temu oprogramowaniu z punktu widzenia dostępności. Ale, ale… Pakietu nie ma w App Storze. Skąd go więc pobrać?

Aby pobrać aplikację, należy uruchomić przeglądarkę internetową i wpisać do wyszukiwarki Kasperski Polska, odnaleźć w wynikach wyszukiwania Kasperski Polska Lap Ochrona,

a gdy strona nam się załaduje kliknąć na link „do pobrania”. Na kolejnej podstronie szukamy nagłówka Kasperski Internet Security for Mac. W tej sekcji znajduje się odnośnik „wypróbuj wersję”. Po jego otwarciu docieramy wreszcie do łącza „pobierz”.

Uwaga!

Aby zainstalować aplikację, należy w preferencjach systemowych włączyć opcję „zezwalaj na instalację aplikacji z nieznanych źródeł”. Krok ten jest niezbędny w przypadku aplikacji, które pobieramy z miejsc innych niż strony firmy Apple.

Nie miałem żadnych kłopotów podczas instalacji programu. Pierwszym krokiem po zakończeniu procesu instalacji jest aktywowanie licencji lub uruchomienie trzydziestodniowej wersji próbnej.

W następnym kroku należy znaleźć przycisk „aktualizacje”. Kliknięcie tego przycisku pozwoli nam na pobranie bazy wirusów.

Jakie funkcje oferuje Kasperski for Mac?

  1. Skanowanie plików (pełne skanowanie, szybkie skanowanie oraz skanowanie folderów)
  2. Bezpieczne pieniądze.
  3. Kontrola rodzicielska.
  4. Ochrona prywatności.

Wymagania sprzętowe

Kasperski potrzebuje:

  1. Dostępu do Internetu.
  2. Około 700 MB wolnego miejsca na dysku twardym.
  3. 1 GB RAM.

Ile kosztuje Kasperski for Mac?

W przypadku licencji jednostanowiskowej zapłacimy 199 złotych na rok.

Konfiguracja Kasperskiego.

Aby otworzyć okno preferencji naszego programu, używamy skrótu comand- lub w menu bocznym wybieramy pozycję „Agent Kasperski”.

Korzystam z komputera MacBook Pro o podstawowej konfiguracji Meed 2015.

Na moim dysku twardym mam 58 GB danych. Skanowanie pełne trwało u mnie godzinę.

W domyślnej konfiguracji podczas skanowania program automatycznie skasuje nam plik rozpoznany jako zagrożenie. Aby zmienić tę opcję, należy wejść w preferencje programu, odblokować kłódkę, odszukać zakładkę „skanowanie” i tam zmienić stosowną opcję.

Moim zdaniem omawiany pakiet antywirusowy jest dobrze dostępny, dlatego zachęcam wszystkich do jego przetestowania.

Rafał Mitera

Granice wyobraźni

 

Naukowcy pracujący nad udostępnianiem osobom niewidomym obiektów wizualnych zmierzyli się z kolejnym wyzwaniem. Tym razem zespół z Purdue University podjął próbę udostępnienia osobom niewidomym obrazów mikroskopowych. Gdyby udało się stworzyć możliwość dotykowego oglądania takich obrazów oznaczałoby to istotny przełom w edukacji osób z dysfunkcją wzroku. Obecnie można wykonywać obrazy mikroskopowe używając do tego technik tyflograficznych. Wymaga to jednak sporo pracy i czasu oraz zaangażowania specjalisty, który wie co widać pod mikroskopem i potrafi opatrzyć obraz stosownymi opisami brajlowskimi. Można także próbować audiodeskrybcji. W tym wypadku napotykamy jednak na barierę być może jeszcze trudniejszą do pokonania, ponieważ po pierwsze bardzo trudno w sposób jednoznaczny i zrozumiały opisywać takie obrazy, (każda osoba dokonująca opisu może używać nieco innego języka, co będzie miało wpływ na ukształtowanie się opisywanego obrazu u odbiorcy), a po drugie nawet jeśli słuchacz uzyska taki opis, to zawsze będziemy musieli liczyć się z tym, że go nie zrozumie.

Rozwiązanie opracowywane w Purdue University ma umożliwić bezpośredni kontakt niewidomego odbiorcy z obrazem mikroskopowym za pośrednictwem specjalnego interfejsu wibracyjnego. Zestaw składa się z komputera, do którego podłączono mikroskop i coś w rodzaju joisticka. Obraz z mikroskopu przekazywany jest do komputera a następnie trafia do aplikacji, która pozwala osobie niewidomej eksplorować go za pomocą stanowiącego interfejs dotykowy joisticka. W eksperymentach wykorzystano preparat zawierający białe i czerwone krwinki. Sygnały wibracyjne zaprojektowano tak, że pozwalają one różnicować granice komórek, oraz odróżniać obiekty o różnych teksturach. Dotychczasowe testy są na tyle zachęcające, że prace nad nowym urządzeniem będą kontynuowane. Podczas porównywania metod prezentowania obrazów mikroskopowych osobom niewidomym okazało się, że interfejs umożliwił lepsze odróżnienie w oglądanym preparacie krwinek białych od czerwonych, niż w przypadku innych porównywanych metod.

Źródło: https://coolblindtech.com/using-a-haptic-device-blind-people-can-see-mic...

 

Projekt współfinansowany ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Gminy Miejskiej Kraków